sevgi izin istemez

Sevgi İzin istemez

Düş saatlerine usul, usul damlayan zaman.
Günü soyunuyor, geceyi giyiniyorum. Derin bir gecede, yaprak serinliğinde yasemin kokuları arasında ve gecenin aydınlığında size bu hafta hiç karanlıktan bahsetmemeyi düşünüyorum…
Gecenin aydınlığını sabaha taşımak istediğimden midir neden… sadece biten yazdan, gitmekte olan ikinci bahardan, sevgi sözcüklerinin tozunu alan güvercinlerden, gelen Kasım’ın renklerinden, bütün gece okuduğum Ahmet Arif’in şiirlerinden bahsedeceğim.
Bunca güncel siyasal ve sosyal kepazeliklerin ortasında Kasım ayının renklerine boyanan tabiat,

Körsem,
senden gayrisine yoksam,
bozuksam,
can benim, düş benim
Ellere nesi?
Hadi gel
Ay karanlık… diyen Ahmet Arif

En basit korkularla baş başadır herkes. Suskun kalabalıklar, ne zaman patlayacağı belli olmayan bir bomba, yolun kıyısına bırakılmış kuşkulu bir paket gibidir.
Şair gerçekten yaşayıp, yaşamadığımıza dair bir ışık bir belirti, bir aşk arar.
Bulduysa da papatya tarlasında, kan kokusu genzini yakar…
Kimse fark etmez yaprakların hızla sarardığını, kapıdadır hüzün.
Şimdiye sarılan kaybeder, geçmişe sığınan toz olur. Geleceği düşünense kendi eliyle tutsak eder ömrünü.
Halbuki hayat hareketli bir hedeftir.
En iyi atışı yapmak için beklemekse şaire göre değildir…
Her şey hüzünden ibaret bir tren gibidir.
Ev içlerine savrulur yalnızlık!...
Cebinde yarım kalmış şiirler taşır şair. Yaz bitti der dize…
Yazla birlikte baharda başlayan aşk de biter…
Malum artık ikinci bahar yani sonbahar başlamıştır…
Son baharın biraz daha derin, biraz daha hüzünlü, biraz daha ağırbaşlı bir havası vardır sanki…
Sarısı bile o uçarı elimizden kayıp gidiverecek gibiliğini kaybetmiş, olgun bir kahverengine, tutkulu bir kırmızıya bulanmıştır…
Yeşili ise Ahmet Arif’ce

Sus kimseler duymasın.
Duymasın ölürüm ha.
Aydım yarı gecede.
Yeşil bir yağmur sonra…
yağıyor yeşil.... olmuştur.

Baharın ne ilki ne de sonu gelmek için izin istemez. Ne doğadan ne insandan…
Doğa bıkmadan usanmadan Mayıs’ta aceleyle coşar, filizlenir, yeşillenir…
Kasım’da sararır, kızarır, yaprak olur dökülür…
Bizler sevgiyi unutmanın bedelini ödüyoruz…
Bedel baharları hüzün olarak yaşamaktır…

Hayatı yaşarken bir an için durup hayatın dışına çıkıp bakmayı deneyebilsek…
Doğanın en yetenekli canlısının yaşamayı nasıl unuttuğunu, küçük yerlerde nasıl dönüp durduğunu, zavallı istekler için kendini nasıl harcadığını, anlamsız kavgaları, o sevgisizlikleri görseydik, görebilseydik eğer…
Neden sevgiyi kabul etmez niye yaşamayız?
Neden her şeyi ele geçirip, üstünde tepinmek isteriz. Doğayı fark etmez, baharın kokusunu duymaz, renklerini duyumsamayız…

Belki de “Bahar öyle kendiliğinden geliveriyor” diyedir kim bilir?
Öyle ya böyle kendiliğinden gelmese seçilmiş kişilere gelse, ya da parası olanlara gelseydi o zaman belki daha çok değer verirdik…
Ama bahar herkesindir, bütün insanlarındır…
Aynı sevginin de herkes için olduğu gibi…
Ama biz sevgiye ne yapıyoruz… sevgiyi suçluyoruz, korkutuyoruz, saygısızlık edip hayatımızdan kovuyoruz…
Sevmesini öğrenemiyoruz…
Sevgiyi sahip olmakla karıştırıp, sonra da sahip olamadığımız şeyi sevmemeyi öğreniyoruz…

Oysa sevgi de bahar gibi “İzin almaz”…
O da birdenbire gelir, bizi büyütür, zenginleştirir, sarıyı, kırmızıyı, yeşil’i, yaprağı, kuşu görmemizi sağlar…
Hep sevgiden korkutulduk, ürkütüldük.
Hayata sevgisiz insanlar egemen oldu…
İnsanlara sevgisizliği öğrettiler.
Halbuki sevgi insanın özgürlüğü değil midir?
Sevgiyi korumak insanın insanlığını korumaktır.
Sevgide bahar gibidir. Renkleri olan, kokusu olan, tadı olan.
Sevgi hep vardır, hep gelir, alınıp satılmaz.

İnsanın onu bulabilecek, fark edebilecek ve tutacak gücü olmalıdır…

Sevgi bahar gibidir…
İzin istemez ve değerini bilenindir....Diyerek Ahmet Arif’le bitiriyoruz.

Açardın,
Yalnızlığımda
Mavi yeşil,
Açardın
Tavşan kanı, kınalı- berrak
Yenerdim acıları, kahpelikleri…

Gitmek
Gözlerinde gitmek sürgüne
Yatmak
Gözlerinde yatmak zindanı.
Gözlerin hani

İçmek
Gözlerinde içmek ay ışığını
Varmak
Gözlerinde varmak can tılsımına
Gözlerin hani.