İNAN

BANA İNAN

Hiç kuşkum yok
Ağaçlarla, yosun tutmuş duvarlarla, bağlarla, bahçelerle, çiçeklerle insanlarla konuştuğumdan daha iyi konuşuyorum bazen…
İşte bu gün de öyle bir gün…
Onlara kendimi anlattığımda bir yanıt ya da anlaşılma gibi bir beklentim yok…
Onlarla onların dilinden ya çizgilerle ya renklerle konuşuyorum…
İnsanlarla ise sözcüklerle;

Derdimi sözcüklere döktüğümde ise
Ardımda bir batık kalıyor…
İnsanların kurtardıklarını sandıkları batık …
Karaya vurmuş bir tekne…
O teknenin rengi, omurgası ilgilendirmiyor onları…
Ve bilmiyorlar ki o tekneyi batıran denizin dalgaları değil…

Ve bu gün yılın son gününde…
Açık denizlere çıkmış gibi hissediyorum kendimi yeniden…

“…Bir yerden yükselen körpe kayın ağaçları ise bir yandan ışık alıyorlar;
Işığın düştüğü yanları pırıl, pırıl bir yeşil, gölgede kalan yanları ise sıcak, derin, karamsı bir yeşil.

Bu fidanların gerisinde kızıl kahverengi toprağın gerisinde, çok ince uçucu, mavimsi gri bir gökyüzü var.
Sıcak, neredeyse mavi değil, ışıl-ışıl, bunun üstüne belli belirsiz bir yeşille işlenmiş, ağaç gövdeleri ve dallarından sarımtırak yapraklardan oluşan bir ağ…”

Bana inan!...
Bu istekten çok bir yakarı. Yürek dağlayan.