BAKTIĞINI GÖRMEK
Güneş tozlarının ovanının üzerine turuncu, pembe ışıklarla indiği bu saatlerde…
Çöken Sonbahar renklerinin tabiatla kucaklaştığı bu günlerin, doyumsuz renklerinin cümbüşünü yaşıyor gözlerim.
Altın sarısı güneş tozlarının gözümün önüne getirdiği diğer bir görüntü ise dudaklarımda…
“Tanrım aklımı, akılsızlardan, eğitimsizlerden koru” dedirtiyor adeta.
Yurdumun başına ne geliyorsa bu eğitimsizlikten geliyor.
Ankara Ulus meydanında ki Atatürk Anıtı’nı yaldızlı sarı rengine boyatan, boyayan kişileri düşünüyorum.
Yaşadığımız şehirdeki görsel çirkinliklerin sebeplerinden biri de bireylerdeki estetik kaygının yeterince gelişmemiş olmasından.
Davranışlarımızdan, giyim kuşamımıza, yaşadığımız çevreye bakışımızdan, onu düzenlemeye kadar estetik beğeni ve algılarımızı kullanırız.
Bu nedenle bireyin estetik beğeni ve algılama yetisi küçük yaşlardan başlayan eğitimle gelişmektedir.
Ulus Anıtını sarı yaldız boya ile boyamaya kalkan beyinleri düşünün…
Onlara ilkokulda, ortaokulda hangi düzeyde estetik beğenisini geliştirecek dersler verildi ki, seksen yıllık heykelleri soba borusu gibi boyamaya kalktı?
Genç nüfusu ile öğünen bir ülkeyiz. 72 Milyonluk Türkiye nüfusumuzun neredeyse yarısı gençler ve çocuklar oluşturuyor.
Ancak ne yazık ki Türkiye’nin genç nüfusu bu gün hala “TEHDİT OLMA İLE FIRSAT OLMA” arasındaki ince çizgide…
Zira eğitimdeki de sorunlar diz boyu, istihdamda da…
Eğitim sekiz yıla çıkarılmış olmasına rağmen halen istenilen düzeyde nitelik kazandırılabilmiş değil.
SBS sınav sonuçları ülkemizin bölgeler arası gelir dağılımı ve eğitim farklılığını açık biçimde ortaya koyuyor.
Meslek okulları hayata pratik iş yapacak ara elaman yetiştirmesi gerekirken tamamen üniversite sınavına girmeye yönelmiş durumda.
Bir tarafta on binlerce öğretmen adayı üniversiteli işsiz gezerken, yalnızca İstanbul’un öğretmen ihtiyacının 30 bin kişi olduğu 100 bin anaokulu öğretmenine ihtiyacın duyulduğu bir tezat yaşanıyor.
Kısacası okuduğunu anlamayan, kültürel yapısı zenginleşemeyen, matematik bilmediği için soyut düşüncenin gelişmediği, analiz sentez yapma düzeyi düşük olan, bütünsel düşünme yeteneği gelişmeyen, sanat, müzik, resim öğretilerinden yoksun olan bir öğrenci kitlesi ile karşı karşıyayız.
Orta eğitim kurumlarında beden eğitimi, resim ve müzik dersleri aynı kategoriye koyularak “Seçmeli zorunlu ders” yapılıp, sadece birinin seçilerek haftada bir saat görmesini zorunlu kılan bir sistem getirilmesi…
Bunlar hastalıklı bir gidişat…
İnsanı umutsuzluğa iten gelişmeler…
Heykeller boşuna mı sarı yaldız boyanıyor?
Nasıl bir kuşak yetişiyor, nasıl bir toplum, nasıl bir Türkiye?
Güneşin altın tozları ovada kaybolurken mor bir siyah çöküyor ovaya perde perde…
Beden Eğitimi dersinin, müzik ve resim derslerinden farklılığını anlatmaya kalkışmayacağım…
Olsa olsa beden eğitimi derslerinin gençleri spora yönelteceğinin altını çizebilirim. Sporun çok enerjik, çok dinamik ve ülke koşulları nedeniyle şiddete meyilli, şiddete yönlendirilmiş gençliği oluşturabileceğini vurgulayabilirim.
Mor, zifiri karaya dönüşüyor, gece çöküyor iyiden, dağların üstüne… Aynı bir tuval gibi görünüyor yıldızların simi, ayın ahenkli beyazı…
Resim dersi bakmayı öğrenmektir.
Baktığını görmeyi, gördüğünü algılamayı öğretir insana!
Rüzgârın sesimi, çiçeğin soluğunu, ağaçların şarkısını, ayın karanlık yüzünü kâğıtla kalemle boyayla birleştirmeyi öğrenmektir.
Müzik dersi de Anadolu’nun bin yıllık birikiminden, çağdaş dünya kültürüne açılan bir gelişimin yolunu gösterir.
Uyumu, ahengi, dengeyi aramasına, kendini ifade etmesine kendini bulmasına yol açar.
Müzik ve resim dersleri düşünmeyi, yorumlandırmayı, değerlendirmeyi öğretir. Bunlarda bir değerler yumağı oluşturmasına yol açar o bireyin.
Bu değerler sin silesi ayrıca sadece kendi kişiliğini değil, içinde yaşadığı toplumun düzeyini de geliştirir.
Gördüğüm ve düşlediğim tüm renklerin onların ellerinde, saçları arasında çiçeklendiğini görüyorum sanki…
Bizim çocuklarımızın yüzünde bir esintinin yüzümüzü yıkadığı sabahlarda…
Aklın ve sağduyunun var olduğuna inanarak severek kucaklayarak hep birlikte son göçmen kuşları uğurlarken…
Çöken Sonbahar renklerinin tabiatla kucaklaştığı bu günlerin, doyumsuz renklerinin cümbüşünü yaşıyor gözlerim.
Altın sarısı güneş tozlarının gözümün önüne getirdiği diğer bir görüntü ise dudaklarımda…
“Tanrım aklımı, akılsızlardan, eğitimsizlerden koru” dedirtiyor adeta.
Yurdumun başına ne geliyorsa bu eğitimsizlikten geliyor.
Ankara Ulus meydanında ki Atatürk Anıtı’nı yaldızlı sarı rengine boyatan, boyayan kişileri düşünüyorum.
Yaşadığımız şehirdeki görsel çirkinliklerin sebeplerinden biri de bireylerdeki estetik kaygının yeterince gelişmemiş olmasından.
Davranışlarımızdan, giyim kuşamımıza, yaşadığımız çevreye bakışımızdan, onu düzenlemeye kadar estetik beğeni ve algılarımızı kullanırız.
Bu nedenle bireyin estetik beğeni ve algılama yetisi küçük yaşlardan başlayan eğitimle gelişmektedir.
Ulus Anıtını sarı yaldız boya ile boyamaya kalkan beyinleri düşünün…
Onlara ilkokulda, ortaokulda hangi düzeyde estetik beğenisini geliştirecek dersler verildi ki, seksen yıllık heykelleri soba borusu gibi boyamaya kalktı?
Genç nüfusu ile öğünen bir ülkeyiz. 72 Milyonluk Türkiye nüfusumuzun neredeyse yarısı gençler ve çocuklar oluşturuyor.
Ancak ne yazık ki Türkiye’nin genç nüfusu bu gün hala “TEHDİT OLMA İLE FIRSAT OLMA” arasındaki ince çizgide…
Zira eğitimdeki de sorunlar diz boyu, istihdamda da…
Eğitim sekiz yıla çıkarılmış olmasına rağmen halen istenilen düzeyde nitelik kazandırılabilmiş değil.
SBS sınav sonuçları ülkemizin bölgeler arası gelir dağılımı ve eğitim farklılığını açık biçimde ortaya koyuyor.
Meslek okulları hayata pratik iş yapacak ara elaman yetiştirmesi gerekirken tamamen üniversite sınavına girmeye yönelmiş durumda.
Bir tarafta on binlerce öğretmen adayı üniversiteli işsiz gezerken, yalnızca İstanbul’un öğretmen ihtiyacının 30 bin kişi olduğu 100 bin anaokulu öğretmenine ihtiyacın duyulduğu bir tezat yaşanıyor.
Kısacası okuduğunu anlamayan, kültürel yapısı zenginleşemeyen, matematik bilmediği için soyut düşüncenin gelişmediği, analiz sentez yapma düzeyi düşük olan, bütünsel düşünme yeteneği gelişmeyen, sanat, müzik, resim öğretilerinden yoksun olan bir öğrenci kitlesi ile karşı karşıyayız.
Orta eğitim kurumlarında beden eğitimi, resim ve müzik dersleri aynı kategoriye koyularak “Seçmeli zorunlu ders” yapılıp, sadece birinin seçilerek haftada bir saat görmesini zorunlu kılan bir sistem getirilmesi…
Bunlar hastalıklı bir gidişat…
İnsanı umutsuzluğa iten gelişmeler…
Heykeller boşuna mı sarı yaldız boyanıyor?
Nasıl bir kuşak yetişiyor, nasıl bir toplum, nasıl bir Türkiye?
Güneşin altın tozları ovada kaybolurken mor bir siyah çöküyor ovaya perde perde…
Beden Eğitimi dersinin, müzik ve resim derslerinden farklılığını anlatmaya kalkışmayacağım…
Olsa olsa beden eğitimi derslerinin gençleri spora yönelteceğinin altını çizebilirim. Sporun çok enerjik, çok dinamik ve ülke koşulları nedeniyle şiddete meyilli, şiddete yönlendirilmiş gençliği oluşturabileceğini vurgulayabilirim.
Mor, zifiri karaya dönüşüyor, gece çöküyor iyiden, dağların üstüne… Aynı bir tuval gibi görünüyor yıldızların simi, ayın ahenkli beyazı…
Resim dersi bakmayı öğrenmektir.
Baktığını görmeyi, gördüğünü algılamayı öğretir insana!
Rüzgârın sesimi, çiçeğin soluğunu, ağaçların şarkısını, ayın karanlık yüzünü kâğıtla kalemle boyayla birleştirmeyi öğrenmektir.
Müzik dersi de Anadolu’nun bin yıllık birikiminden, çağdaş dünya kültürüne açılan bir gelişimin yolunu gösterir.
Uyumu, ahengi, dengeyi aramasına, kendini ifade etmesine kendini bulmasına yol açar.
Müzik ve resim dersleri düşünmeyi, yorumlandırmayı, değerlendirmeyi öğretir. Bunlarda bir değerler yumağı oluşturmasına yol açar o bireyin.
Bu değerler sin silesi ayrıca sadece kendi kişiliğini değil, içinde yaşadığı toplumun düzeyini de geliştirir.
Gördüğüm ve düşlediğim tüm renklerin onların ellerinde, saçları arasında çiçeklendiğini görüyorum sanki…
Bizim çocuklarımızın yüzünde bir esintinin yüzümüzü yıkadığı sabahlarda…
Aklın ve sağduyunun var olduğuna inanarak severek kucaklayarak hep birlikte son göçmen kuşları uğurlarken…
1 yorum:
Şiirsel bir tatla okuduğum ilk üç cümlenden sonraki paragraflar -ne yazık ki ülkemizin gerçekleri bu anlattıkların-, acı gerçekleri bir kez daha ortaya seriyor sevgili Nihal.
Ama ne olursa olsun, karamsarlığın ve umutsuzluğun pençesine düşmemek çabası, belki de bu sisli ortamda tek avuntumuz olmalı diye düşünüyorum.
Güzel günler, aydınlık yarınlar göreceğimiz umudu ile söz yine Nâzım’da olsun:
Sevgilim,
bu ayak sesleri, bu katliâmda
hürriyetimi, ekmeğimi ve seni kaybettiğim oldu,
fakat açlığın, karanlığın ve çığlıkların içinden
güneşli elleriyle kapımızı çalacak olan
gelecek günlere güvenimi kaybetmedim
hiçbir zaman…
Yorum Gönder