derken...

derken...

Sarı altın tozları uçuyordu
çocuk örgülerinin içinde...
büyüdükçe için için yanıyordu atesinin közünde...
her baharın sonunda yeniden doğuma inanıyordu...

derken!

yaşarken akın akın gelen yağmurları,
giyiniverdi birden sarıları...
dallarda kalmış asılı aşıklar gibi...
bakarken son yeşiller!
Çığlılık çığlığa esen bir rüzgarda kaldı fenerler...

Kolay değildi... gitmek!
Gelmek de...öyle kolay değil
bu şehir sonbahar...

Benimse sellükaların moruydu ilk yakamı bırakmayan;

Eylül'ün ılıklığında...
Yağmurun damlalarıydı ıslatmayıp okşayan...
Deli bir sonbahar çizdim defterlerime...
altın sarısı saçları, kırmızıdan duvağı ile.
...Bir bahar fışkırdı damarlarımdan

Tüm toprağın altına girenlere inat
her baharın sonunda yeniden doğdu...

toprağı ardında bırakarak...

N.Umutlu
görsel: n.umutlu