hüzünlü gözlerimi uzaklara salıyorum
yapraklar düşmeye başladı;
hala yeşil mi, yoksa sarardı mı?
ayırt edemiyorum!
kokuna ise
isim bulmaktan bile vaz geçtim…
kaçırmadan biriktirmem gereken düşler biriktiriyorum
cümlelerim topallıyor
ağır aksak kelimelerim dökülüyor
...
baktığım her yerle/
aramda sözler duruyor
benziyorum;
benzemekten korktuğum tüm şeylere
tam ışıyıp gidecekken
dünyada bırakılmış/içi susmayan
meleklerle birlikte
binyılların derinliğinde
yol mu ayağıma uymuyor
ayağım mı yola
toprakla mı kavgalıyım, rüzgarla mı!
bilmiyorum…
ama gidemiyorum…………
n.i.u 22/08/2011
3 yorum:
Akıp geçen süreç içinde insan karmaşık bir hiçlik hâleti ruhiyesi içine girebiliyor. Gençlikte delifişek tebelleş olan düşüncelerin yerine daha umarsız, daha kararsız düşünceler gelip baş köşeye oturabiliyor. Ne gidebiliyoruz, ne de kalmak düşüncesini kafamızdan atabiliyoruz sevgili Nihal. Son mısra derinden çarptı, gitmeyin, çok erken...
Dostlukla...
gitmek ve kalmak ne yaman bir çelişki değil mi?
isteyip de gidememek, isteyipte kalamamak...yada istemeden kalmak,istemeden gitmek işte bunlarla ancak bizler uğraşırız değerli dostum:)))))))
teşekkürler...
şiir çok hoşuma gitti.yalın ve güzel ifade etmişsiniz halinizi..benzemekten korkarken benzemek,kokusuna bir isim bulmaktan vazgeçiş çok etkileyici.yüreğinize sağlık
Yorum Gönder