mektup

kar yağdı burada canımın içi
bir karışı geçmiş olmalı, ölçemedim, ellerimi sende bırakmışım.
çocuklar koşturuyor, bir görsen elleri nasılda kırmızı ve kartopu olmak istiyor insan o üşümüş ama sımsıcak ellerde,
bir çocuk yuvarlanıyor karların içinde, koynuma karlar doluyor, üşüyorum.
kar yağdı burada,
oysa griye alışmıştı gözlerim ( bu arada gözlerim hayli bozuldu, bir gözlük ihtiyacım var sanırım, çok okumaktan olmuşmuş, ben grinin monotonluğuna yoruyorum.)
beyaz güzel renk canım, sende olsaydın bu kar yağışında yanımda, ne güzel resimler yapardın.
ne güzel akşam üstleri çizerdin bana mor menevişli,
birde turuncu bir gün batımı koyardın içine ki
hele birde dalgasını denizin
bizi de alıp kayalıkların tam göbeğine oturturdun belki
dudaklarım bir kadifeye dokunurdu,
senin yanağın ıslanırdı hiç yoktan
utangaç martı sesleri yağardı üstümüze.
burada kar yağdı canım
bem beyaz
yeniden başlamalı herşeyi yazmaya.
sana da kar yağdı mı,
pencere önündemisin?
-
simonov okuyorum
"içme sakın o şaraptan,
yağmurlar içinde bekle beni,
karlar tozarken bekle,
ortalık ağarırken,
kimseler beklemezken sen bekle beni
...
soluk sıkıntılarla ağırlaşan yağmurlar içinde."
-
burada kar yağdı canımın içi ve halen yağıyor,
çocuklar koşturuyor
beni bir çocuk telaşı ile bekle...
-
simurg