umut

"bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
ayrılığın zorlaştığı yerdeyim
ve dalgınlığım bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte

çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan"

a.telli
                                        ***
bu gün içimden dünyanın tüm duvarlarını beyaza boyamak geçiyor, mavi bir trenin aydınlık pencereli vagonlarından el sallayarak...
ahmet telli okudum biraz,
"bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte" diye yazmış usta,
ben ilk aşkın kaçıncı dönemecinde, kaçıncı tipisindeyim saymaktan vazgeçtim ve  gözü kapalı geçiyorum, zemheri mevsimli dönemeçlerin ustası oldum...
ahhhh kekemeliğim,
oysa su içer gibi konuşurum konuşmasına ya, ama dilim adınla paslanmış bir kere,
hangi sesi çıkarmaya kalkışsam sonu sana bağlanıyor,
mesela su desem,
ekmek desem,
hava, yosun, bulut, taş,
bırak bunları,
bir şarkı söylesem mesela en sessiz, en derinden, dönüp sen bakıyorsun, ağzım yumuludur oysa ki...
bir anda gelip yakama yapışan mahzunluk,
yola çıksam diyorum,
gözüm haritaya takılıyor,
tüm yollar bir birine bağlı,
en ücra kasabadan en büyük kente gitmek mümkün,
en büyük kentten en ücra kasabaya,
yani dönüp gelmek başladığın yere
yani tüm yoların sonunda sen,
nasıl ki başındayken,
kaçış sayma bunu,
sana gelmek bil,
bil ki en yakınındayken bile sana kavuşamamak,
bil ki kanat kanat iştah açmak sana,
bil ki uçarken senden, sana vurulmak,
bil ki etimi sunmak senin en aç haline,
doyurmak değildir ama bil ki...
ve umut
gece giderken çiğlerini unutmuş pencerede,
odamda bir elma kokusu,
kırlangıçlar bir gece ansızın geliverecek,
içim diyor bunu, ben demiyorum,
avuçlarımı bırakıyorum dışarı...
***
bu gün içimden dünyanın tüm duvarlarını beyaza boyamak geçiyor, mavi bir trenin aydınlık pencereli vagonlarından el sallayarak,
ellerim ol...