4 GÜVERCİN
Pazar sabahı çok erken kalktım, hani daha uykunun en güzel saatlerinin sizi kollarına aldığı, hiç göz kapaklarınızı kaldırmak istemediğiniz saatlerde…
Camdan dışarı baktığımda, sokaktaki ağaçlar, otlar coşkuyla selamladılar uyku mahmurluğumu.
Kıskançlık damlattılar içime, onlar gibi dallarım olsun istedim bir an.
“Ne ilginç” dedim, durup dururken, ortada hiçbir sebep yokken olaylar oluyor yeryüzünde, bir otobüs bir yerden bir yere varıyor, belki kömür gözlü bir oğlan, kınalı bir kıza uzanıyor. Ve uzaktan onları hisseden erken uyanan biri düşünüyor…
Düşüncelerle yola çıkıp, yaşamla ilgili duygularını aktarıyor.
Erken kalktım ve anladım, anlamak için hiçte erken kalkmaya gerek olmayacak şeyleri…
Toprakların içinde, evlerin odasında, rayların üstünde ve insan ruhunun dibinde olanları. Depremler, terör olayları dişlilerin bir kısmını yok ediyor, yerini hemen yenileri alıyor ve çark biteviye dönüyor.
Sabahın henüz karanlığı mı, yoksa güneşin mi galip geleceği belli olmamış bu saatinde, kendi kendime, nicedir hayatımızda sevgiye yer bulamadığımızı düşünüyorum.
Bize sevgiyi anlatan bir olayı haber yapmıyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir kişiyi dinlemiyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir yazı yazmıyoruz, anlatan bir yazıyı okumuyoruz.
Polonya yapımı bir filmde Nazi dönemi anlatılıyordu. Nazi komutanı güzel bir şatoyu komutanlık merkezi yapmıştı. Evin güzel sahibesine komutan aşık olduğunu anlayarak şöyle diyordu.
“ Madam aşkımız, beni zayıf düşürüyor.”
“Hayır komutan, sevginiz sizi insan yapıyor.”
İçinde sevgiyi barındıramayan insan, nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır.
Nefret etmeden birine kötülük yapamazsınız.
Nefret etmeden birini öldüremezsiniz.
Sevgisizlik ağır bir yüktür ve insan bundan kurtulabilmek için çok kötü şeyler yapar.
Acımak sevgi değildir, üstünlüğün kabulüdür.
Hoşgörü sevgi değildir, istemediğine katlanmaktır.
Bağımlılık sevgi değildir, gereksinmenin karşılanmasıdır.
Sevgi değer vermesini bilmektir.
Sevgi yaşama hakkını kabul etmektir.
Sevgi var olmaktan kıvanç duymaktır.
Sevgi birlikte olmaktan sevinç duymaktır.
Sevgi eşitliğin duyumsanması dır.
Sevgi bilinçtir.
Sevgi insan olmaktır.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk, yerine hırsı, parayı koyduk. Para için yaşıyoruz. Onun için eğitim görüyoruz. Meslek ediniyoruz, çalışıyoruz. Para için birbirimizi çiğniyoruz. Para için birbirimizi aldatıyoruz. Para için savaşıyoruz.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine nefreti, içimize sığdırdık.
Nefretle yaşıyoruz, nefretle çalışıyoruz, nefretle dövüşüyoruz ve nefretle öldürüyoruz.
Sevgi olmadıktan sonra daha çok paranız olsa, daha üstün olsanız, daha çok toprağınız, eviniz,arabanız, malınız olsa ne olur?
Sevgi yoksa hiçbir şeyimiz yok demektir. Belki de yeniden öğrenmemiz gereken budur. İnsana, doğaya, hayvana, sevgiyi sanatçılar eserlerinde hep bize öğretmeye çalışmamışlar mıdır?
Şili’nin ve daha güzel bir dünya özleyen herkesin ozanı olan Neruda, bir şiirinde derki;
İki varlığı var aşkımın, sevmek için seni,
Bu yüzden severken, sevmiyorum seni.
Bu yüzden sevmezken, seviyorum seni.
Pablo Neruda
Söz şairden ve şiirden açılmışken
Ünlü ozan Nazım Hikmet’in 106. doğum günü 15 Ocak Salı günü kutlandı. Ne zaman şiir aklımıza gelse, onun duygu dolu mısraları aklımıza gelir. En kötü koşullarda bile umudunu yitirmeyen ve şiirleriyle umut dağıtan şair
…Sevgilim Hürriyetimi, ekmeğimi ve seni
kaybettiğim oldu.
Fakat açlığın, karanlığın ve çığlıkların içinden
Güneşli elleriyle kapımızı çalacak
Olan
Gelecek günlere güvenimi,
Kaybetmedim hiçbir zaman… der
İnsan, doğa ve yurt sevgisiyle dolu olan ozan, bir dizi etkinlikle anıldı.
İstanbul Yapı Kredi Sermet Çifter salonunda açılan sergide Nazım Hikmet ve eşi Vera Tulyakova ile son yıllarını geçirdiği evinden getirtilen eşyaları sergilenmeye başladı.
Şair Turgay Fişekçi’nin yönettiği aylık Sözcükler dergisinin yeni sayısında Názım Hikmet’in hiç yayımlanmamış bir şiiri var.Şiir, eşi Piraye Hanım’ın evrakı arasında bulunmuş. Böyle bir belgenin çıkması, edebiyat tarihimiz açısından sevindirici ve önemli bir gelişme.15 Ocak’ta 106. doğum yıldönümü kutlanan. Büyük ozanımızı hiç yayımlanmamış şiiriyle selamlıyoruz."İSTANBUL. TEVKİFHANESİ. 1938geldi dört güvercin suda yıkanmak için.Su mahpushane yalağındaydı.ve güneşgüvercinleringözünde, kanadında, kırmızı ayağındaydı.* * *
girdi dört güvercinyıkanmak için suyun içine.ve kederli toprakta dört insanbaktı dört güvercine.* * *Güvercinler hep berabergüneşi taşıyıp kırmızı ayaklarında uçabilirler.Durdurmaz onları demir ve duvar.Güvercinlerin yumuşak kanatları var.Ve kanatlarŞimdi burada, şimdi damın üzerinde.İnsanların kanatları yok İnsanların kanatları yüreklerinde.* * *Dört güvercingüneşe varmak içinyıkandı, uçtu sudan. Hayatını hapishanelerde geçirip sonunda çok sevdiği yurdunu, halkını terk edip gitmesine yol açan “vatan hainliği” suçlaması bir yana, ölümüyle ilgili son dileği “Anadolu’da bir köy mezarlığına gömün beni” olan Şairin hala uzaklarda yatarken, doğum ve ölüm yıldönümlerinde adı üzerine hala toplantılar düzenlenip, şiirleriyle onu anıp son dileğini yerine getirememekte ayrı bir üzüntü olsa gerek
Şiirsiz ve sevgisiz kalmayın
Düşçe kalın
Pazar sabahı çok erken kalktım, hani daha uykunun en güzel saatlerinin sizi kollarına aldığı, hiç göz kapaklarınızı kaldırmak istemediğiniz saatlerde…
Camdan dışarı baktığımda, sokaktaki ağaçlar, otlar coşkuyla selamladılar uyku mahmurluğumu.
Kıskançlık damlattılar içime, onlar gibi dallarım olsun istedim bir an.
“Ne ilginç” dedim, durup dururken, ortada hiçbir sebep yokken olaylar oluyor yeryüzünde, bir otobüs bir yerden bir yere varıyor, belki kömür gözlü bir oğlan, kınalı bir kıza uzanıyor. Ve uzaktan onları hisseden erken uyanan biri düşünüyor…
Düşüncelerle yola çıkıp, yaşamla ilgili duygularını aktarıyor.
Erken kalktım ve anladım, anlamak için hiçte erken kalkmaya gerek olmayacak şeyleri…
Toprakların içinde, evlerin odasında, rayların üstünde ve insan ruhunun dibinde olanları. Depremler, terör olayları dişlilerin bir kısmını yok ediyor, yerini hemen yenileri alıyor ve çark biteviye dönüyor.
Sabahın henüz karanlığı mı, yoksa güneşin mi galip geleceği belli olmamış bu saatinde, kendi kendime, nicedir hayatımızda sevgiye yer bulamadığımızı düşünüyorum.
Bize sevgiyi anlatan bir olayı haber yapmıyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir kişiyi dinlemiyoruz. Bize sevgiyi anlatan bir yazı yazmıyoruz, anlatan bir yazıyı okumuyoruz.
Polonya yapımı bir filmde Nazi dönemi anlatılıyordu. Nazi komutanı güzel bir şatoyu komutanlık merkezi yapmıştı. Evin güzel sahibesine komutan aşık olduğunu anlayarak şöyle diyordu.
“ Madam aşkımız, beni zayıf düşürüyor.”
“Hayır komutan, sevginiz sizi insan yapıyor.”
İçinde sevgiyi barındıramayan insan, nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır.
Nefret etmeden birine kötülük yapamazsınız.
Nefret etmeden birini öldüremezsiniz.
Sevgisizlik ağır bir yüktür ve insan bundan kurtulabilmek için çok kötü şeyler yapar.
Acımak sevgi değildir, üstünlüğün kabulüdür.
Hoşgörü sevgi değildir, istemediğine katlanmaktır.
Bağımlılık sevgi değildir, gereksinmenin karşılanmasıdır.
Sevgi değer vermesini bilmektir.
Sevgi yaşama hakkını kabul etmektir.
Sevgi var olmaktan kıvanç duymaktır.
Sevgi birlikte olmaktan sevinç duymaktır.
Sevgi eşitliğin duyumsanması dır.
Sevgi bilinçtir.
Sevgi insan olmaktır.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk, yerine hırsı, parayı koyduk. Para için yaşıyoruz. Onun için eğitim görüyoruz. Meslek ediniyoruz, çalışıyoruz. Para için birbirimizi çiğniyoruz. Para için birbirimizi aldatıyoruz. Para için savaşıyoruz.
Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine nefreti, içimize sığdırdık.
Nefretle yaşıyoruz, nefretle çalışıyoruz, nefretle dövüşüyoruz ve nefretle öldürüyoruz.
Sevgi olmadıktan sonra daha çok paranız olsa, daha üstün olsanız, daha çok toprağınız, eviniz,arabanız, malınız olsa ne olur?
Sevgi yoksa hiçbir şeyimiz yok demektir. Belki de yeniden öğrenmemiz gereken budur. İnsana, doğaya, hayvana, sevgiyi sanatçılar eserlerinde hep bize öğretmeye çalışmamışlar mıdır?
Şili’nin ve daha güzel bir dünya özleyen herkesin ozanı olan Neruda, bir şiirinde derki;
İki varlığı var aşkımın, sevmek için seni,
Bu yüzden severken, sevmiyorum seni.
Bu yüzden sevmezken, seviyorum seni.
Pablo Neruda
Söz şairden ve şiirden açılmışken
Ünlü ozan Nazım Hikmet’in 106. doğum günü 15 Ocak Salı günü kutlandı. Ne zaman şiir aklımıza gelse, onun duygu dolu mısraları aklımıza gelir. En kötü koşullarda bile umudunu yitirmeyen ve şiirleriyle umut dağıtan şair
…Sevgilim Hürriyetimi, ekmeğimi ve seni
kaybettiğim oldu.
Fakat açlığın, karanlığın ve çığlıkların içinden
Güneşli elleriyle kapımızı çalacak
Olan
Gelecek günlere güvenimi,
Kaybetmedim hiçbir zaman… der
İnsan, doğa ve yurt sevgisiyle dolu olan ozan, bir dizi etkinlikle anıldı.
İstanbul Yapı Kredi Sermet Çifter salonunda açılan sergide Nazım Hikmet ve eşi Vera Tulyakova ile son yıllarını geçirdiği evinden getirtilen eşyaları sergilenmeye başladı.
Şair Turgay Fişekçi’nin yönettiği aylık Sözcükler dergisinin yeni sayısında Názım Hikmet’in hiç yayımlanmamış bir şiiri var.Şiir, eşi Piraye Hanım’ın evrakı arasında bulunmuş. Böyle bir belgenin çıkması, edebiyat tarihimiz açısından sevindirici ve önemli bir gelişme.15 Ocak’ta 106. doğum yıldönümü kutlanan. Büyük ozanımızı hiç yayımlanmamış şiiriyle selamlıyoruz."İSTANBUL. TEVKİFHANESİ. 1938geldi dört güvercin suda yıkanmak için.Su mahpushane yalağındaydı.ve güneşgüvercinleringözünde, kanadında, kırmızı ayağındaydı.* * *
girdi dört güvercinyıkanmak için suyun içine.ve kederli toprakta dört insanbaktı dört güvercine.* * *Güvercinler hep berabergüneşi taşıyıp kırmızı ayaklarında uçabilirler.Durdurmaz onları demir ve duvar.Güvercinlerin yumuşak kanatları var.Ve kanatlarŞimdi burada, şimdi damın üzerinde.İnsanların kanatları yok İnsanların kanatları yüreklerinde.* * *Dört güvercingüneşe varmak içinyıkandı, uçtu sudan. Hayatını hapishanelerde geçirip sonunda çok sevdiği yurdunu, halkını terk edip gitmesine yol açan “vatan hainliği” suçlaması bir yana, ölümüyle ilgili son dileği “Anadolu’da bir köy mezarlığına gömün beni” olan Şairin hala uzaklarda yatarken, doğum ve ölüm yıldönümlerinde adı üzerine hala toplantılar düzenlenip, şiirleriyle onu anıp son dileğini yerine getirememekte ayrı bir üzüntü olsa gerek
Şiirsiz ve sevgisiz kalmayın
Düşçe kalın
