MASUMUZ HEPİMİZ

“Bülbülün ve karganın ses organları benzer yapıdadır. Ama birincisinin çeşit, çeşit şakımak için kullandığı bu organları, ikincisi yalnız gagalamak için kullanır.” Der Charles Darwin

Başkaları için yaşamak zorunluluğu, hemen, hemen herkesin üzerine bir dağ gibi çökmekte. Hatta, hiç kimse için bundan kurtuluş yok gibi bir şey.
Ara sıra, yüzyıllar içinde Darwin gibi bir bilim adamı, Kafka gibi büyük bir şair, Flaubert gibi üstün bir sanatçı, kendini farklılaştırmayı, başkalarının gürültücü taleplerinin erişemeyeceği bir yerde tutmayı sağlamışlar.
Ne var ki, bunlar bir kuraldışıdır. İnsanların büyük bir bölümü sağlıksız hatta abartılı bir biçimde hayatlarını ziyan etmekteler, hatta ziyan etmeye zorlanmaktalar.
Çevrenin yoksullukla, açlıkla kuşatıldığını görenlerin, kuvvetle duygulanması kaçınılmazdır.
İnsanların duyguları, düşüncelerinden daha çabuk uyarılır. Bu yüzden, insanlar duygusallıkla kendilerini, çevrelerinde gördükleri kötülüklere ilaç olma işine vermekteler.
Ama onların ilaçları, hastalığı iyileştirmiyor. Yalnızca uzatıyor, hatta ilaçları hastalığın bir parçası oluyor.
Gerçek çözüm; Yoksulluğu ortadan kaldıracak bir toplum düzeni kurmak, buna çalışmak.
Tıpkı en kötü köle sahiplerinin kölelerine iyi davrananlar olması ve onların, kölecilik yüzünden acı çekenlerin, bu sistemin korkunç içyüzünü görmelerini engellemeleri gibi.
Sık,sık yoksulların hayırseverlik karşısında gönül borcu duymalarını gerektiği söylenir. Zenginlerin sofrasından dökülen şeyler için neden gönül borcu duysunlar ki…
O sofraya herkesin oturması dururken…
Hoşnutsuz olmaya gelince, böyle koşullar altında, ve böylesi bir yaşam biçiminden hoşnutsuz olmayan tek kişi var mıdır ki.
Ne dersiniz artık bunun farkına varmaya başlıyormuyuz?
Yaşadığımız toplumun büyük bir kısmının hemen, hemen köle gibi yaşaması esef edilecek bir şey.
Tarih okumuş olan herkesin bildiği şey ilerlemenin itaatsizlik yoluyla kaydedildiğidir.
Bir Anadolu deyişi der ki..
“İtaat eden, isyan biçer”
Çoğu kişilik sahibi insan, başkaldıran olmak zorunda bırakılmıştır. Güçlerinin yarısını çekişmeye harcamışlardır.
Sefalet insanı hoyratlaştırır,
Ruhen sefil eder. İnsanı
İnsanda öldürür. İnsanlık
Şerefi anca muayyen bir
Refahla mümkün olabilir…der Ahmet Hamdi Tampınar
Kusursuz bir kişiliğe ahengini veren asilik değil huzurdur şüphesiz.
İnsanın peşinde olduğu ne acıdır ne de mutsuzluk sadece hayattır. İnsan yoğun dopdolu kusursuz yaşamak ister.
Başkalarına kısıtlamalar getirmeden, ya da o kısıtlamalar altında yaşamadan yaşayıp gidebildiğinde ve bütün eylemleri ona haz verecek şeyler olduğunda, o daha aklı başında, daha sağlıklı, daha uygarlaşmış olacaktır.
İnsan mutlu olduğunda kendisi ve çevresi ile ahenk içindedir.
Ama artık kimsenin hayatı kendi seçimi değil.
Herkesin küçük demir halkaları gibi birbirine zincirlenerek katıldığı ve sonunda o zincire bağlı kölelere dönüştüğü bu oyunda cinnet, şiddet, ihanet, felaket ama ille ve her şeye rağmen masumiyetle sarmalanmış tesadüfen yaşanan bu hayatlar karşısında…
Anlıyoruz ki masumuz hepimiz.
Başkasına ait bir suçu üstlenmişiz;
Aldığımız ceza bizim değil
Hak etmişiz bileğimizdeki zinciri, bugün o zincirlerde bir halka olsakta.
Bunu anlayınca, koca bir hayat boyu içimizde gezdirdiğimiz dilsiz çocuk olanca masumiyetiyle gülümsüyor bize.
Samuel Beckett’in dizeleriyle cesaret aşılıyor
“Hep denedin
Hep yenildin
Tekrar dene
Tekrar yenil
Daha da yenil…”
Yenilirken, yeneceğiniz günleri düşlemeyi sakın unutmayın, düşçe kalın