tarih bilinci

Yaşamla çoğalan avlu...

Bu gün Birgi’de tarihle baş başayım.
Bir tepeden Birgi’yi seyrediyorum…
Düşünmek ateşe benziyor
Ateş, yani düşünce esen rüzgarla alevleniyor…
Toplum olarak düşünmeyi seviyormuyuz?
Hayır!...
Okumayı ve öğrenmeyi?
Hayır!...
Düşünmeyen bir toplum, kültürel zenginliklerinin önemini bilebilir mi?
Yazın son, geç gelen baharın renklerinin belirginleştiği günlerdeyiz artık…
Ağaçların kuşattığı, tarihi taş evlerin, renk, renk uçurtmalarımla bana doğru geldiği bir rüya sanki…
Parke taşların arasından başını kaldırmış otlara bakıyorum…
Mağrur, mağrur bakıyor Birgi sokaklarına tarihten fışkırmışçasına…

okumayı, bilmeyi, farkındalıkla bütünleştirmek…
Güneş batıyor. Seyretmek ve düş kurmak…
Oturup yazılmamış şiirleri, öyküleri, romanları yazmak.
Esen rüzgar karşı evin camından sarkan begonya oluyor bazen bir dünya, bazen delik deşik edilmiş bir beden.
Bazen Afrika kokan bir yoksulluk…
Savaş ve Barış
Demokrasi ve özgürlük
Taş döşenmiş yollar, batan güneşin altında kıpkızıl bir konak…
Mavi kanatlı bir kuş konan yüreğimin dışında durgun bir hava…

Günün yorgunluğu ve düşünceleriyle yüklü beynim,
Uzun, uzun düşünüyor doğruları ve yanlışları…

Birgi’nin böyle bir fırsatı iyi değerlendirip ulusal medyada hak ettiği yeri ve ilgiyi bulacağını ummuşken, bakıyorum ulusal medyanın İzmir’deki profosyanel temsilcileri ve ajans temsilcileri yok, yerel ajans temsilcileri haberlerini göndermelerine rağmen kısaltılmış küçük haberlerle geçiştir iliyor.
Davetiyede ki hazırlama komitesindeki İzmir Büyükşehir belediyesinden ve Selçuk Belediyesinden temsilci yok…

Çekül Vakfı Başkanı Prof. Dr Metin Sözen hocanın panelde söyledikleri uçuşuyor kulaklarımda…
“Bir gün önce Doğu’da Kars’ın tepelerindeydik. Oradan Konya’nın ovalarına indik. Şimdi buradayız. Buraya kimse zorla getiremedi bizi. İsteyerek geldik…”
Evet kimse zorla getirmemişti kendileri severek isteyerek gelmişlerdi. Batının bağrındaydılar işte…
Bu uzun bir yürüyüştü onlar için kimlik ve kültür yürüyüşü…
Yol sağlama alınmalıydı…
Uykudan uyanma, yorgunluğu atma, birliktelikle olacaktı…
Kendini kültürel zenginliklerinin farkında olmayanlara onlara anlatmaya, onları fark ettirmeye adamış bir avuç insan…

Evet Birgi’deyiz. Aydınoğlulları beyliğinin kuruluşunun 700. kuruluş yılı etkinliklerinde…
Ev sahibi Birgi Belediyesi…
Birgi küçük 5-6 bin nüfuslu…Ama tarihi değeri büyük…
Belediye başkanı elinden geleni yapıyor… Her yerde olmaya çalışıyor…Hem planlayan,hem konuşan, hem eylem yapan kendisi…
Ama organizasyonda maddi olanaksızlıkların yarattığı eksikliklerin yanı sıra insan eksikliği var.
Böyle bir organizasyonu yüklenecek profesyonel birim eksikliği ön planda…
Birgi gibi bir kentte çok acil olarak hani son zamanlarda çok moda olan “ Çok amaçlı salon gerekiyor”
Böylesi sit alanı, tarih deryası bir yerde öncelik tanınarak yapılmaması ne acı…
Bir başka noktada Birgi’lilerin kendilerinin az katılımı…

Birgi’liler den ilgi gösterip gelenler yine kadınlarımız… Kadınlarımız her yerde…
Kurtuluş savaşında sırtlarında toplarla, mermilerle…Anadolu da gönülleri, kalpleriyle ilmek, ilmek ördükleri güzelim kültür mirasları halı ve kilimlerle…
Ve işte şimdi burada o güzel beyaz yemenileriyle…
Birgi’liler kendi değerlerine sahip çıkmazlarsa dışarıdan sahip çıkmaya çalışanlar ne kadar başarılı olur.

Ekonominin tepe taklak gittiği ve gideceği, çiftçinin, üreticinin üretemez hale geldiği günümüzde turizmin özellikle yükselen değer olan kültür ve doğa turizminin değeri anlatılmalı… onlara…
Etkinliklerin diğer ayakları olan Ödemiş ve Tire gezileri ise oraların tanıtımı ile ilgili tamamen.
Buralarda ki etkinliklerde Birgi’de ki konudan çıkılıp Tire ve Ödemiş’in tanıtımına doğru bir geçiş yaşanıyor. Sanırım bu fırsatı en iyi değerlendiren taraflardan dılar…

Uzun, uzun düşünsek, doğruları ve yanlışları bir, bir kefeye koysak…
Hep birlikte haykırsak bir ormanda sesimizi insanlığa duyursak…

Son gölgelerinde nasıl yaşıyoruz yazı…
Umutsuz ve kaygılı…
Bir yüreğin dünya üzerinde dolaştığını düşünün…
Öfkenin çoğalması umut olur kimi zamanlar
Gördüklerimiz, bildiklerimiz, yaşadıklarımız yazıya döküldüğünde rahatlarız…
Yapraktaki ve ottaki ateş, güneşin tırnakla yırttığı son mutlu pencere yaşamla çoğalan bir avluya bakar…

Ve söz biter o anda!...
Herkes susar!...