UNUTUŞ

Yum gözlerini, yitir kendini karanlıkta

Gözkapaklarının kırmızı yaprakları altında.

Gömül vızıldayan sesin

düşen sesin halkalarına

ve uzaklarda yankılan

dilsiz bir çağlayan gibi,

davulların çalındığı yerde.

Bırak kendini karanlığa,

kendi etine gömül,

kendi yüreğine;

kemik, o mor şimşek,

kamaştırsın gözlerini, kör etsin,

mavi göğsünü göstersin akşam ışığı

körfezler ve gölgeli koyaklar arasında.

O sıvı karanlığında uykunun

ıslat çıplaklığını;

kıyıya kim bilir kimin bıraktığı

gövdeni, o köpük danteli unut.

Sonsuz kadın, yitir kendini

kendi benliğinin sonsuzluğunda,

bir başka denizle buluşan bir deniz gibi

unut kendini, beni unut.

Dudaklar, öpüşler, aşk,

her şey yeniden doğaro ölümsüz,

o yalın unutuşta:

gecenin kızlarıdır yıldızlar.

Octavio PAZ
Çeviri: Ülkü TAMER