bahar

Bahar izin istemez

Kimi düşler, zamansız mevsimler içinde sevdanın yerini alır.
Duygular insan yüreğinin kıvrımlarında anlamsız yakarışların soluğuyla hareketlenir.
Bahar gelmek için kimseden izin istemez ne de olsa.

Nisan Baharın müjdecisidir.
Nisan bir şarkıdır.
Nisan bir kavgadır,
Yağmurla güneşin kavgası
Nisan tutkudur.
Nisan heyecan, hüzün ve mutluluktur.

Yüzlerini güneşe döndüren çiçekleri, büyük bir yarışla patlayan ağaçları, neredeyse boşlukta kalan uçurum kıyıları ile bir izdüşümünü yaratır doğaya.

Aşkın, sevginin baharla birlikte anılması bir tesadüf değildir tabii. Aşkta, baharda insanda benzer duygular yaratır
Rüzgarın tuzu, çiçeklerin kokusu, güneşin canlılığı ve parlaklığı var hayatta…
Baharın habercisi papatyalar sarmış her tarafı, yol kenarlarında, beyaz deniz köpükleri gibi duruyor, yeşil çimenlerin üstünde.

Sabah çimenler çiyden ürpererek uyanıyor bahçemde; sonra güneşle oynaşıp tütsülenmiş gibi buğulanıyor. Badem ağaçları salkım saçak çiçek...

Kavaklar kıpır kıpır, ıslık ıslığa meltem...

Kırda dayanılmaz bir kekik kokusu, toprakta türlü çeşit börtü böcek...
Hep baharı takip ederek dünyayı gezen bir gezgin gibi içimizdeki eski baharları mı ararız?

Yoksa gelen bahara yüreğimizi açıp, hoşgeldin mi deriz?

Mitoloji de ki Narcissusu’u bilirsiniz; Öyle heybetli ve güzelmiş ki, bakmaya dayanamazmış kendine...

Gün boyu ayna karşısına geçip kara gözlerini, incecik burnunu, dar kalçalarını, kıvırcık saçlarını seyredermiş hayran, hayran...

Bir gün ırmak kenarında gezinirken, sudaki yansımasına ilişmiş gözü. Uzanıp, iyice bakmak istemiş. Tam gördüğünde kendisini, dengesini kaybedip düşüvermiş ırmağa, kapılıp gitmiş suya... Yeryüzünün en güzel insanının öldüğünü duyan Tanrı, unutulmaması için O’nu her bahar açan güzel kokulu bir çiçeğe dönüştürmüş, Narcissus, nergis olmuş.

Taze bir nergis verin bugün sevgilinize... Ya da kendinize...

Gözlerindeki ırmağa baktığınızda kendinizi göreceksiniz; dikkat edin de hayran olup düşmeyin...

Düşüp bahar kokulu bir çiçeğe dönüşmeyin...

Sonra da, nerede baharsa mevsim, rotasını oraya çevirip içinizdeki eski baharlara koşan bir gezgin gibi“Bahar getirdim sana” deyin.

Baharın elinizde ve yüreğinizde olduğunu unutmadan...

Bu güzel bahar günlerinde Toplumun ortasından ekranlara, insan fotoğraflarına bakmaya çalışmak.
İçi boşaltılan kavramların gerçek anlamlarını, düşüncede ifade özgürlüğüyle, ülkenin farklı renklerini yansıtırken farklı resimler çizmek.
Bazen Yunus’ça,
Bazen çağdaş ozanlar gibi.

Doğruluğun, dürüst olmanın simgesiyle, sanatın sevgi ve özgürlükle insanı aştığı her yerde coşturan tiyatroda, düşündüren resimde, uçuşan balerinin adımlarında yüreğinizde hep o çizimlerin izdüşümlerini görmek…
Birçoklarının gülüp geçeceği minik duyarlılıklardan volkanik bir dünya yaratabiliyorsanız ne mutlu size.
İnsanın geleceğe ilişkin düşlerini yok etmek onun her şeyini elinden almaktır.
Düşleri yok edilmiş insan köleleşmiş zavallılaştırılmıştır.
Düşlerinizden ve sanattan uzaklaşmayın sakın bu arada yaşamdan da!...
Hani insanın içi sıkılır, hiçbir şeyin avutamadığı zaman gelir ya… İşte öyle zamanlarda, sanattan medet umun, güzel bir şiir belki o anki sıkıntınızı uçurup yok edecektir çoğu zaman.

“Neyi arıyorsan sen, O’sundur” der Mevlana...

Zulmün peşindeysen zalimsin, aşkı arıyorsan aşık...

Aradığımız hep güzellikler olsun, doğruluk ve dürüstlükle birlikte...