umut

UMUT BİN YAPRAKLI BİR ÇİÇEKTİR.

Uğru Hüküm'ün satırları aklımda...
“Umut bin yapraklı bir çiçektir.

birileriş, onun yapraklarını hoyratça yolabilir veya doğa onlara kendince dökebilir.

Ama o betonda bile biter.

Taşı yarar, ışığa ulaşır.

Mevsimi yoktur her daim açar.

Meyveleri günün birinde birilerine kısmet olur mu ?”

Bilemem!...
Rüyasını yaşatmak bile bize yeter….

“Dayan ülkem” demekten nefesimiz tükeniyor o yüzden yağmurlu caddelerin parıltısı gözlerimizi ışıtsa da, beynimiz sellerin ağıdını yakıyor.
Çünkü gözlüksüz görüyoruz, çıplağını insanların.
Ve giysilerimizden utanıyoruz…

Sakın sadece yaşadığımızı zannediyor olmayalım. Belki bir makine beynimize gerekli sinyalleri gönderiyor bizde yürüdüğümüzü konuştuğumuzu, aşık olduğumuzu, düşünüyoruzdur.

Hatta bir makine size bu satırları okuduğunuzu düşünüyordur. Tabii bana da bu satırları yazdığımı…
Yan yana sıralanmış kavanozdaki beyinler olduğumuz düşüncesini bir yana bırakıp dış dünya hakkındaki bilgilerimiz nasıl ediniriz düşünelim.
Bilimin bütün dallarında modellerden yararlanılır. Sadece doğa bilimlerinde değil sosyal bilimlerde de.

Modeller bizim gördüklerimiz, gerçekleri görmemize yarayan, bulanıklıkları netleştiren, ama her gözlük gibi gösterdiğini biraz bozan büyüten, küçülten. Yakına neyle bakacağını bildikten sonra sorun yok.
“Güneşe gözlüksüz bakmaya cesaret edebildikten sonra hiç sorun yok” der Ali Göçmen bir yazısında.
Alfred Adler Aklın Temel prensibinin hareket yönünün kestirilmesi olduğunu söyler ve bir bitkiyi örnek verir.

“Bitkilerde bir şekilde bir akıl bulunduğu ortaya çıkarsa, bunun çok şaşırtıcı olacağını” söyler.
Olacaklar üzerine akıl yürütebilen bir bitki ne düşünecektir?
“İşte buraya doğru geliyor. Bir dakika sonra üstüme basacak ve ayaklarının altında öleceğim.”

Böyle bir akla ne gerek var.
Kavanozdaki beyinler olmak istemiyorsak bu gerçeği görmenin harekete davet anlamına geldiğinizi bilelim.
Acaba bizi de bitkisel hayata mı soktular?
Her seçim öncesi aynı kişileri ve aynı vaatleri izleyen, insanların bunları hangi akıl ve düşünceyle bıkmadan, tekrar izleyebildiklerine ve inanabildiklerine şaşırıyorum…
İnsanlarda bitkiler gibi akıl yürütemez hale geldiler.
Kendi üzerlerine gelen tehlikeleri bitkiler gibi görüp hissedemiyorlar. Ve televizyonlar karşısından ayrılıp sokağa çıktıklarında yaşamın gerçekleri ve acımasızlıklarıyla karşılaştıklarında, hiçbir tepki gösteremiyorlar, ya sürekli birbirlerine durumlarından şikâyet eden, ya da kaderlerine şükreden insanlar haline geliyorlar.

Ve ben insanlar olarak hiç olmazsa şu son günlerde biraz düşünmeye vakit ayırarak geleceğinizi… Hatta kendinizi düşünmüyorsanız çocuklarınızın geleceğini düşünerek her bireyin biraz silkinmesini ve kavanozdaki beyin olmaktan kurtulmasını istiyorum…