durur muydu dünyanın kalbi,
bana diyecekleri varken...
iki sus arası çıkmazında kirpiklerimin,
genişleyen bir gece örtüsü indi,
arta kalan anılarıma…
sokaklara düşmüş ölü sardunyalardan
geçen ıslık sesiydi zaman.
…
çıplaktı ayaklarım
saçlarım kısa ve soluksuz bir yeşile çalıyor
gel/git arası delirmelerimde
avuçlarımdan ter sızıyordu
…
durur muydu dünyanın kalbi,
bana diyecekleri varken
tüm yüzyılları yaşayacakken...
öyle tedirgin değildi gözleri tüm şarkıların
tülden perdeler inmezdi
iğde kokulu çocukluğuma…
nerede kaldılar, neresinde
gençliğimin gamzelerine dokunan perilerim
sesi vardı aşkların
yalana durmamış/riyaya dost olmamıştı
geyikler, karacalar vurulmamıştı
…
durur muydu dünyanın kalbi
bana diyecekleri varken
şimdi içinden çıkıp on yıllar sonrasına
bir söz bırakacaksam eğer,
dursun dünyanın kalbi!
madem başlangıçmış son…
n.i.u
5 yorum:
Şiirini çok beğendim. Beni alıp bir yerlere götürdü.
teşekkür ederim...
senden bunu duymak çok özel...
..öyle tedirgin değildi gözleri tüm şarkıların
tülden perdeler inmezdi
iğde kokulu çocukluğuma…
nerede kaldılar, neresinde
gençliğimin gamzelerine dokunan perilerim
sesi vardı aşkların
yalana durmamış/riyaya dost olmamıştı
geyikler, karacalar vurulmamıştı..
.......
Zaman mı acımasız, insanlar mı..?
Çiçekler mi dayanıksız, doğa mı..?
.......
Her şey değişiyor ama şiirler iyi ki var ve kralın çıplaklığını işte
böyle haykırıyor!
Çok güzeldi! dostum.
Dostlukla..
teşekkürler jivago))
çok haklısın...
"kral çıplak!"
Merhaba Nihal,
Yazılanlar, yeter ki içten gelsin, yeter ki seni, beni, onu anlatsın.
Yüreğinden süzülüp gelenler sözüne şavkımış arkadaş...
Devamı dileklerimle...
Sevgi her daim.
Yorum Gönder