yalnızım!

    

          


       Bu gece
       kalbimdeki kırlangıçlar
       başka ülkelere göç ettiler
       ben yine!


       yalnız kaldım.


annemin istanbul’a gittiği günlerin
hüznünü yaşıyorum…
kokusunu arıyorum,
güvenin;
ayın merdivenlerine basamadığımdan beri


yine yalnızım...


kimsesiz yeşilsiz/ mavisiz…


üşüdüm , üşüdüğüm yerde yanıyorum
genzim duman kokusu dolu
uyandım!
yüreğim ağzıma doldu


yine yalnızım...


yetmiyor dağ başında durmalar
ovalara yayılmalar
bozkırın içinden bir ürkme gelir
yürek ona da sarılır / bir çocuk gülüşünde


ay ışığı bulaşmış ellerimle


yine yalnızım...


toprakla öpüşüyor yağmur
açılan yarıkların bağrına / bağrına
güvenseydi içtenliğe, yalansızlığa
bulut yağmura / yağmur toprağa
ürpertiyle uyanır, hazırlanırdı yaşama
diyorum ama;


yine yalnızım...


bu gece kendime bu şiiri armağan ettim,
yarın!
belki kendimi şiire armağan ederim.
yakamozlanır her attığım kulaç
bir kıyı olurum yalnızlığa ansızın!.../ bir liman ağzı...
yangın olur çocukluğum huysuzlanır,
gördükçe çürüyen yanları.
demini almış sesine karıştırır;
hayalini / hüznünle birlikte
yalnız bir nesne gibi savrulurum
…


bir şeyler anlatır bana yorgun bakan
göçmen kuşlarım…
acemi bir öpüşle sokulurken gün batımına


yine yalnızım!

n.i.u

                             " siste yürümek ne tuhaf
                                  yalnız olmaktır yaşamak"  Hermann Hesse