KIRMIZI GÜL
Pencereden bakıp ta güneşin, ağaçların, evlerin üstünde dans ettiğini görünce nasıl bir duyguya kapılırsınız?
Tatlı bir rehavete, hoş bir coşkuya hatta, hatta büyük bir duygusallığa ve melankoliye.
Güneş bende bu tür etkiler uyandırıyor, özellikle bu soğuk günlerde.
Sabahları işe giderken, evden iş yerine kadar yürüyorum. Yolda yürürken karşılaştığım insanların yüzlerine bakıyorum. Memleketimin insanları asık suratlı, mutsuz, omuzları düşük sanki dünyanın tüm yükünü omuzlarında taşıyor gibiler. Benim yüzümde bir gülümseme, peşimde bir köpek konuşarak yürüyorum. O da ne demeyin bu artık benim bir geleneğim oldu. Her gün yolda bir köpekle karşılaşıyorum, geçtiğim sokakların birinde. Mutlaka hatırını soruyorum.
Nasıl olsa karşılığını almamam ya da terslenmem söz konusu değil. Karşılığında o da bana kuyruğunu sallayıp gazetenin kapısına kadar eşlik ediyor.
Aklıma öğrencilik yıllarım geldi, asık suratları düşününce, Avusturya’da Salzburg şehrinde resim öğrencisiyim. Sabahları kaldığım evden okula kadar oldukça uzun süren bir yürüyüş yapıyorum, hatta bir kısmında teleferik seyahati bile var. Okul dağın tepesinde bir kale. Saat 8 civarı sokaklar yeni, yeni insanlarla doluyor, Temizlik işçileri genelde kadın, sokakları yıkıyor. Evet yanlış yazmadım süpürmüyor , yıkıyor hem de sabunlu sularla…
İnsanlar işe yürüyerek yada bisikletle gidiyor, araba kullanan çok az. İyi giyimli beyler, hanımlar hem yürüyor hem de temizlik işçilerine, dükkanlarını açan esnaflara “günaydın, bugün nasılsınız” diyor.
Karşılığı mutlu ve güleç bir yüzle kocaman bir teşekkür ve aynı şekilde bir hatır sorma oluyor.
O günlerden bir de resim karesi kalmış aklımda,
Güzel çok güzel bir kadın.Upuzun sarı saçları lüle, lüle omuzlarına dökülüyor. Üzerinde alev kırmızısı askılı bir elbise, omzunda evrak çantası, yüzünde mutlu bir gülümseme bisikletin üzeride pedal çeviriyor. Rüzgarda saçları, etekleri uçuşuyor. Birden kendime geldim. Seyreden bir tek ben varım.
O kadar güzel ki
O kadar rahat ki
O kadar doğal ki
Ben bunları niye yazdım şimdi…
Sakın dün akşamki haberlerin, bunca sorun varken türban tartışmalarının etkisinde kalmış olmayayım.
Tabii bütün bu yazdıklarımdan sonra bana diyebilirsiniz!..
Oralarda sabah işe gidip akşamları işsiz kalanlar var mı?
Yine sabah 8 de işe gidip, gece 12 lere kadar, günde 17-18 saat çalışıp şikayet ettiğinizde “Çalışmak zorundasınız, dışarıda başka iş mi var” diyen patronları olanlar var mı?
Sokaklarda aç, kimsesiz yatmak zorunda olan çocuklar, yaşlılar var mı?
Sabahtan akşama kadar karısını çalıştırıp, elindeki parasını alıp içkiye, kumara yatıran, eve gelince de karısına çocuklarına şiddet gösteren var mı?
Evet tüm bunları bana derseniz, bende size derim ki…
Haydi hep birlikte düş kuralım. Üstelik bu haftaki düşümüz, Düşler ülkesine en uygun olanı olacak galiba.
Bir sistem düşünün, sömürüyü ortadan kaldırsın, insanlara kendi yaşamlarını zenginleştirmede eşit olanaklar yaratsın. Bir insan başka bir insana gereksinimi olmadan yaşamını sürdürebilsin.
Hayır kurumlarının, yardım derneklerinin ortadan kalktığı, kimsenin kimseye acımasına gerek olmadığı, gerçek çözüm olan yoksulluğun ve sefaletin ortadan kalktığı bir düzen.
Kölelerine iyi davranan efendilerin değil köle ve efendilerin olmadığı bir toplumsal düzen.
Pis kokulu, yıkık sokaklarında çamurdan geçilmeyen, gecekondu ve barınaklarda sağlıksız, açlıktan ölmek üzere olan çocukların yetişmediği, sokak çocuklarının olmadığı bir düzen.
İnsanlar ah benim insanlarım
Yalanla besliyorlar sizi
Halbuki açsınız
Etle, ekmekle
Beslenmeye muhtaçsınız
Ve beyaz bir sofrada
Bir kere bile yemek yemeden
Doyasıya
Göçüp gidersiniz
Her yanı yemiş dolu
Dünyadan
Doğadaki tüm zenginliklerden tüm insanların yaralandığı, rekabetin yerine işbirliğinin konulduğu, insanların kendilerine gerçekten uygun olan, zevk aldıkları etkinlik alanını seçme fırsatının verildiği, Özetle “Herkesin yeteneğine göre, herkese ihtiyacına göre” düşüncesinin hayata geçirildiği.
İnsanların bir başkasına zarar vermemek koşuluyla düşüncelerini açıklayabildikleri ve düşündüğü gibi yaşayabildikleri bir düzen…
“Kırmızı bir gül, kımızı bir gül olmak istediği için bencil değildir. Eğer bahçedeki bütün öbür çiçeklerin, hem kırmızı hem de gül olmasını isteseydi o zaman bu korkunç bir bencillik olurdu” diyen Oscar Wilde’da düşlerimize katılmış zaman tünelinden.
Bencil değil birey ve yurttaş olma bilincinin geliştiği bir düzen.
Vereme yerinmek, veremi ortadan kaldırmıyor bunu ancak bilimsel çalışmalar çözüyor.
Yoksulluk ve yoksunluk sorununun çözülmesi de sistemin değişmesi ile ilgili olsa gerek.
Düşlere gereksinimimiz var alıp götürebilirler bizi.
Fark edemediğimiz nice yaşanası
Dünyaların kapılarını açabilirler.
Düşçe kalın.
Pencereden bakıp ta güneşin, ağaçların, evlerin üstünde dans ettiğini görünce nasıl bir duyguya kapılırsınız?
Tatlı bir rehavete, hoş bir coşkuya hatta, hatta büyük bir duygusallığa ve melankoliye.
Güneş bende bu tür etkiler uyandırıyor, özellikle bu soğuk günlerde.
Sabahları işe giderken, evden iş yerine kadar yürüyorum. Yolda yürürken karşılaştığım insanların yüzlerine bakıyorum. Memleketimin insanları asık suratlı, mutsuz, omuzları düşük sanki dünyanın tüm yükünü omuzlarında taşıyor gibiler. Benim yüzümde bir gülümseme, peşimde bir köpek konuşarak yürüyorum. O da ne demeyin bu artık benim bir geleneğim oldu. Her gün yolda bir köpekle karşılaşıyorum, geçtiğim sokakların birinde. Mutlaka hatırını soruyorum.
Nasıl olsa karşılığını almamam ya da terslenmem söz konusu değil. Karşılığında o da bana kuyruğunu sallayıp gazetenin kapısına kadar eşlik ediyor.
Aklıma öğrencilik yıllarım geldi, asık suratları düşününce, Avusturya’da Salzburg şehrinde resim öğrencisiyim. Sabahları kaldığım evden okula kadar oldukça uzun süren bir yürüyüş yapıyorum, hatta bir kısmında teleferik seyahati bile var. Okul dağın tepesinde bir kale. Saat 8 civarı sokaklar yeni, yeni insanlarla doluyor, Temizlik işçileri genelde kadın, sokakları yıkıyor. Evet yanlış yazmadım süpürmüyor , yıkıyor hem de sabunlu sularla…
İnsanlar işe yürüyerek yada bisikletle gidiyor, araba kullanan çok az. İyi giyimli beyler, hanımlar hem yürüyor hem de temizlik işçilerine, dükkanlarını açan esnaflara “günaydın, bugün nasılsınız” diyor.
Karşılığı mutlu ve güleç bir yüzle kocaman bir teşekkür ve aynı şekilde bir hatır sorma oluyor.
O günlerden bir de resim karesi kalmış aklımda,
Güzel çok güzel bir kadın.Upuzun sarı saçları lüle, lüle omuzlarına dökülüyor. Üzerinde alev kırmızısı askılı bir elbise, omzunda evrak çantası, yüzünde mutlu bir gülümseme bisikletin üzeride pedal çeviriyor. Rüzgarda saçları, etekleri uçuşuyor. Birden kendime geldim. Seyreden bir tek ben varım.
O kadar güzel ki
O kadar rahat ki
O kadar doğal ki
Ben bunları niye yazdım şimdi…
Sakın dün akşamki haberlerin, bunca sorun varken türban tartışmalarının etkisinde kalmış olmayayım.
Tabii bütün bu yazdıklarımdan sonra bana diyebilirsiniz!..
Oralarda sabah işe gidip akşamları işsiz kalanlar var mı?
Yine sabah 8 de işe gidip, gece 12 lere kadar, günde 17-18 saat çalışıp şikayet ettiğinizde “Çalışmak zorundasınız, dışarıda başka iş mi var” diyen patronları olanlar var mı?
Sokaklarda aç, kimsesiz yatmak zorunda olan çocuklar, yaşlılar var mı?
Sabahtan akşama kadar karısını çalıştırıp, elindeki parasını alıp içkiye, kumara yatıran, eve gelince de karısına çocuklarına şiddet gösteren var mı?
Evet tüm bunları bana derseniz, bende size derim ki…
Haydi hep birlikte düş kuralım. Üstelik bu haftaki düşümüz, Düşler ülkesine en uygun olanı olacak galiba.
Bir sistem düşünün, sömürüyü ortadan kaldırsın, insanlara kendi yaşamlarını zenginleştirmede eşit olanaklar yaratsın. Bir insan başka bir insana gereksinimi olmadan yaşamını sürdürebilsin.
Hayır kurumlarının, yardım derneklerinin ortadan kalktığı, kimsenin kimseye acımasına gerek olmadığı, gerçek çözüm olan yoksulluğun ve sefaletin ortadan kalktığı bir düzen.
Kölelerine iyi davranan efendilerin değil köle ve efendilerin olmadığı bir toplumsal düzen.
Pis kokulu, yıkık sokaklarında çamurdan geçilmeyen, gecekondu ve barınaklarda sağlıksız, açlıktan ölmek üzere olan çocukların yetişmediği, sokak çocuklarının olmadığı bir düzen.
İnsanlar ah benim insanlarım
Yalanla besliyorlar sizi
Halbuki açsınız
Etle, ekmekle
Beslenmeye muhtaçsınız
Ve beyaz bir sofrada
Bir kere bile yemek yemeden
Doyasıya
Göçüp gidersiniz
Her yanı yemiş dolu
Dünyadan
Doğadaki tüm zenginliklerden tüm insanların yaralandığı, rekabetin yerine işbirliğinin konulduğu, insanların kendilerine gerçekten uygun olan, zevk aldıkları etkinlik alanını seçme fırsatının verildiği, Özetle “Herkesin yeteneğine göre, herkese ihtiyacına göre” düşüncesinin hayata geçirildiği.
İnsanların bir başkasına zarar vermemek koşuluyla düşüncelerini açıklayabildikleri ve düşündüğü gibi yaşayabildikleri bir düzen…
“Kırmızı bir gül, kımızı bir gül olmak istediği için bencil değildir. Eğer bahçedeki bütün öbür çiçeklerin, hem kırmızı hem de gül olmasını isteseydi o zaman bu korkunç bir bencillik olurdu” diyen Oscar Wilde’da düşlerimize katılmış zaman tünelinden.
Bencil değil birey ve yurttaş olma bilincinin geliştiği bir düzen.
Vereme yerinmek, veremi ortadan kaldırmıyor bunu ancak bilimsel çalışmalar çözüyor.
Yoksulluk ve yoksunluk sorununun çözülmesi de sistemin değişmesi ile ilgili olsa gerek.
Düşlere gereksinimimiz var alıp götürebilirler bizi.
Fark edemediğimiz nice yaşanası
Dünyaların kapılarını açabilirler.
Düşçe kalın.
