Sevgili Ateşin sesi blogunda Kazım Koyuncu'yu anlatmış... O güzel eşsiz anlatımıyla...ve ona yurdumun o gittikten sonra yaşadığı günleri anlatmış o gülsün diye... Bende o güzel insanın hatırası için daha önce Nisan ayında yayınladığım bir yazımı yayınlıyorum tekrardan...

AYAK TAKIMI



Bana bir türkü öğretsen
Ayın aydınlığında söylesem.
Gecenin karanlığında söylesem.
Yağmur yağınca söylesem
Toprak uyanınca söylesem
Bana bir türkü öğretsen
Beraber olunca söylesem
Ayrı kalınca söylesem
Seni unutunca söylesem
Bana bir türkü öğretsen
Geldiğim yerlere, er geç dönebilsem
Sevebilsem her şeyi yeniden sensiz
Sensiz vazgeçebilsem
Hem söylesem, hem yürüsem.

İzmir kitap fuarının onur konuğu Arif Damar’dan “yol yorgunu” adlı şiirle başladım yazıma.
“İlle de görmek için mi beklenir güzel günler. Beklemek de güzel…” demiş şair.
Umutsuzlukların içinde bir gül gibi açıyor bu iki dize.

Bekliyoruz yağmurun sonunu açacak güneşi…

Beklerken de yeni sözcükler öğreniyoruz. Yeni deyimler ekliyoruz lügatimize.
“Bakabileceğin kadar çocuk yap” sözünden sonra “Bakabileceğin kadar eş al” sözü en son moda imiş. Büyük modacı Tekbir Giyimin sahibi Mustafa Karaduman’ın aynı evde oturan 3 eşinden sonra.
Unutmadan bir de “Ayakların başı yönettiği yerde kıyamet kopar” cümlesi var.
İlkinde aşağılanan kadınlar, ikincisinde 1 Mayıs’ta Taksime çıkmak isteyen işçiler.
Yoksa ben mi çok ince düşünüyorum, sizler kendinizi aşağılanmış hissetmiyor musunuz.?
Demokrasi doğru işlediğinde, bazen ayakların başa geldiği bir sistem olmuyor mu?
Başa gelenler hep seçilmiş sınıftan mı?
En iyi karar verenler, en eğitimliler, en akıllılar, en zekiler, en güzeller ve her şeyi hak edenler hep seçilmişler mi?
Güzel demişken, güzel mankenimiz Aysun Kayacı’nın sözü de vardı. “Benim oyum dağdaki çobanın oyuyla bir mi sayılacak.” Diyen
O da İktidara oy verenleri dağdaki çoban yapmıştı.
Yani herkes kendine göre bir ayak takımı seçmiş görünüyor bu düzende, güzel yurdum da.
Önemli olan hangi ayak takımından olduğunuz...

1 Mayıs için Taksim’e çıkmak isteyen cahil, saldırgan, isyankar, haddini bilmez olan işçi, feminist, anarşist, öğrenci, memur, sendikacı, sanatçı, aydın mısınız.
Yoksa dağdaki çoban denilen tarım işçisi, köylü, üreticimisiniz.
Siz karar verin artık…
Ama içinizi rahat ettireyim biraz. Aslında değersiz olan siz değilsiniz. Eyleme geçemeyenin kişiliğinde yatan eksikliktir.
Çünkü kişilik dediğimiz olgu bir bütündür. Bir insanın hayatının tümünü kapsar. Bir insan hem sahtekar, hem doğru sözlü olamaz. Sahtekarsa yalancadır da aynı zamanda. Yani kişiliği hayatının tüm ayrıntılarına yansır.
Gerektiği zaman gereken tepkileri veremeyen insanlar da aslında korkak insanlardır. Özgüvenden yoksundurlar.
Evet cebimize ütopyalarımızı doldurarak çıktığımız ve nereye doğru olduğunu bir türlü kestiremediğimiz bu öfkeli yürüyüşte ne fazla iyimser olmaya, ne de hepten karamsarlığa kapılmaya hakkımız var.

Bir gün gelecek ve dilimiz çözülecek yalnız yolculuğumuzun en umulmadık yerinde…
Bir köşede…Bir aynada … Kendimizi ve yitirdiklerimizi buluvereceğiz karşımızda…
Ve konuşmaya başlayacağız… Korkulardan arınmış olarak.