beşinci mevsim

    





hasret duman duman gökyüzüne doğru

taze bir çiçek kokusunda


görüyormusun
özlemler
harf harf
dökülüp
heceleşiyor…
devleşiyor ad/ım/ı(n)
gölgeler siliniyor
…
güneş isle kaplandıkça
toprakla öpüşüyor yağmur
bir kuş çiziyorum yanağıma gözyaşımla
tel tel kirpiklerim kanat olup uçuyor sevdalısına


ayrılık otları, örümcek ağı olmuş…
en parlağından!
buz parçası bakışlar
yalan çiçeği açan dudaklar
dilsiz sokaklarda kendine yabancı
ağladıkça yürüyor
yürüdükçe ağlıyor


özlemin sıkılmış yumruğu boğazında
döğsünde halay çeken gecede…
…


donup kalan gözyaşlarımı yanağımda
bir kuşa çevirebilir misin, umut dolu bir kuşa

yeniden!
uçup havalanır mı dersin?
unutup hasretleri, bir anda sonsuzluğa


ellerimde bir gül açar mı yeniden
bülbül uçar mı açan gülümden
bir çocuk sevinci canlanır mı yüreğimde
…
uzandığım camlarda hep ellerimin izi kaldı
…


                                           
artık...
resmin içindeyim orda yaşıyorum
bütün renkleri tuvalden atıyorum
beyazların içinde masallar anlatıyorum
beşinci mevsimdeyim dinleniyorum


n.i.u


12/07/2011