büyüklere masallar

                               
güvercin beyazı bir gecede
unuttuğum ağırlıklar bir bir
fısıldıyor bedenime
masal oluyor, doluyor genzime.
…


ahhh güvercin!!!


lacivert gecede dalgaların ortasında
ıslak göğsümde
acıyan bir kırmızı oldu
gençliğim...


yağmursuz ve kedisiz büyüdüm


ahhh güvercin!!!


öykü evrenimin, kanat yolcuğundayım
ağlıyor yağmurlarım
yaşamım;
usul usul
yazı olmuş akıyor, beyaz deryalara.




portakal çiçeği yaz yağmurlarında
boşluğa bıraktım kendimi.
bir su zerresi gibi dağıldım etrafa
toprağın avuçları kurudu

alamadı kuru/yan/muş dallarına.


nar yeli sardunyalarda
bir parça maviye duyulan hasret gibi;
ebem kuşağı çiziyorum
masal kitabıma...


vişne gülü yalnızlığım
cam kırıkları, buzlanmış gözlerinde
bir suçlu arıyor!
donuk acımasız sahillerde…


sokağın kedisini
çiçeğin kokusunu
ayın turuncusunu getirsem


kimseye kulak asmayan kızıl sabahlarda
yaşantısız yaşamlar canlanır mı?


ahh güvercin!!!
masal bu ya!


güneş parlıyordu
ve gökyüzü türkuaz bir denizi andırıyordu
hafif bir rüzgâr savuruyordu
altın yelelerini atların
uyku ile uyanıklık arası
kemanlar inlerken, çaldım kapını…


bu masalın prensesi benim dedim!
bir çılgınlık yapacağım
hem kendi yalnızlığıma
hem senin yalnızlığına…


acıyarak bakacaksın aynalardaki!
erik kızılı sonsuzluğumuzun
geçmişi okşayan çocukluğuna…


n.i.u
7/7/2011